WORK IN PROGRESS / OEUVRE D'ART TOTAL / FRAGMENTAIRE / FICTIONS AUTOBIOGRAPHIQUES / COMMUNAUTÉ DES VISIONNAIRES / PHILOSOPHER À L'ECOLE BUISSONNIÈRE / ANAMNÈSES / VIDEOS / PERFORMANCE / FILM MAKER / KINO-PRAVDA / ARTWORKS / POST-LITTÉRATURE / DATABASE/RAN / @ElieElieShabbat / https://lightcone.org/fr/film-1034-trompe-la-mort
24/03/2024
La Littérature de Cinq Codes (Roland Barthes)
03/07/2021
"Sumperiagoge"
Pétrarque me l'avait dit, mais il n'avait pas tout
dit...
-- Calamité du lieu-- ou "Sumperiagoge"
ancien ...
“Sonlu şeyler vardırlar, ama kendileri ile bağıntıları
kendileri ile olumsuz olarak bağıntılı
olmaları ve tam olarak bu kendi ile bağıntıda kendilerini kendi ötelerine, Varlıklarının ötesine
göndermeleridir.”
—Hegel, Mantık Bilimi, Çev.
Aziz Yardımlı, s.97
[Kadınlar vardır, ama henüz
kendileri ile dolayımsız ve olumsuz bir bağıntı içindedirler, ve tam olarak bu
şekil bir kendi ile bağıntı onları kendilerinin ötesinde bir ötekiye, hatta
Varlıklarının ötesine göndermeye izin veren şeydir: biz buna doğada
doğurganlık, annelik deriz.]
« Sumperiagoge »; difficile à
traduire maintenant. Non pas certes, une circumnavigation, ni une
pérégrination, encore moins un pèlerinage (pilgrim),
ou voyage programmatique, "organisé"; un aménagement de territoire en
vue de passage sans y avoir encore le droit d'habiter, y être conduit...
Dans l'unité
(encore et toujours) impossible du lieu auquel nous sommes amenés, et dans
l'entourage duquel nous y sommes, sans y être, mais menés par les meneurs
d'entourage, dans le centre convectif où nous sommes momentanément unis: se
trouver-là, malmenés par marge décentrée.
Dans la
facticité de l’aménagement malmené du lieu dont la périphérie nous est (encore
et toujours) cachée, un sentiment concret et territorial de s'y ré-trouver, un
envoi en vue d'unification, par saisi, par rapt, ou par consentement
matrio-patriarcale en vue d'enfantement multiplié.
Ensuite revient
cet envie de sursauter pour voir l'horizon fermé sur soi des terrains
d'entourage, et comme repère un mont ou l'ondulation crématoire, menant toute
ancien-dits et écrits, effacés par les inondations moutonnées des vagues
ancestrales des vents houleux; un Einsemkeit.
Chancelé par la
vue dissimulée des ossements qui font lieu d'une abondante fertilité, de vue
seulement croisée de passage de lointain venu, un étranger, malmené, en
dressement sonore avec l'animale captive, fait l'affaire d'un vite halètement
de sauvetage, embarqué en avoine de pastiche.
Déchirant la
communauté stricte des biens malmenés, en hâte dépourvu d'horizon remplissant
et vidant, par la sauvagerie de mainmise par la jouvence non-héritée du
vagabonde, en terre d'exil, se compromet en douillé de matinal enfantement,
chargé des moutons, sans plus d'avarice.
Et la mainmise
sur la supercherie de l'étranger en vagabondage se calme dans l'injustice due
au foyer, cénacle du lieu, prononce pour
le centre reproductif, un bien-mené en parage, de toute fertilité se recouvre
d'un paisible gémissement en écho aux hirondelles des champs d'avoine.
Une errance en
vue et pourvu de circonstances les plus malmenées des biens, un erratum
héréditaire des envahisseurs, seuls, les avant gardiens, les sentinelles, le
circoncis, le tracé digne de périphérie de circoncision fait son Fort/da de circumnavigation trop
hellénisante du désert.
01/07/2021
« Cancer »
« Cancer »
« Le
dossier médical est classé, chaque document étiqueté.
Le
dossier administratif est prêt.
La
tenue est choisie. Le haut et les chaussures de rechange aussi, s’il fait
chaud.
Je
n’ai plus qu’à préparer le sac.
L’espoir
de traitement comme un nouveau voyage. » @kinkybambou
Cancer est aussi
le point culminant d'une vie, le moment de crise de vérité où le réel s'efface,
subsumé par le trop d'irréalité d'une vérité dont il faut enfin témoigner sans
trop gêner l'ordre établi; quoique trop tard, vous y ferez un dernier élan, soit
vers le haut soit vers le bas.
Cancer, c'est
toute une vie; d'abord une hypersensibilité, ensuite craque ou rechute et
héroïque acte de se mettre en avance afin d'être graciés de nouveaux; ensuite
vient une étape affreuse où vous êtes dès lors gênants, trop véridiques, sarcastiques;
et si vous n'obéissez pas encore; perdus.
J'ai dû avoir
quelque part un buste de grand homme dans une salle damnée des hôpitaux, qui a
servi un temps à me fixer le cou, coup par coup, dont je suis devenu intoxiqué,
demandeur d'asile auprès des roses de mai sur les périphéries désertées par ma
radiation irradiante de joie.
Je n'ai pas
hurlé (sous l’oppressant état tiers de léthargie de somnifères) et je n'ai pas
pu pouvoir quitter les lieux, mes bandages et bondages tous dessinés, sous la
lampes clignotantes des climatiseurs des escaliers où fumer s'égalait en régale
à se jumeler en présence de ma voix.
Inadmissible par
inadvertance, vu le lieu sec et ahuri des yeux, obligés de fixer un point
palpitant dans l'espace où aucune main d'homme n'est admise de pénétrer la zone
extrêmement nocive, Dieu achemine le cancer encore plus bas pour t'examiner de
vrai et sentir ton refus de soin.
Au départ, ahuri,
je n'ai même pas pris le soin d'éloquence de leur demander d'indulgence, préparé
au pire, j'ai encaissé les douleurs par amour de l'humanité qui manifeste enfin
sa gloire à mon cas, mince et chétif, tremblant comme des moutonneux des
vagues, passagers, fini et recommençant.
Quand la langue,
le langage, la parole ou l'expression dits appropriés font défaut, et quand il
n'y a plus besoin de langage, si la langue ne trouve pas encore ou plus ses
assises appropriées, c'est que les beaux jours sont enfin finis, et les autres
chaos recommencent à leurs règnes.
Ah tiens, j'ai
failli presque oublier que l'année dernière je ne promenais avec une pompe (une
porte en fait –cat atèle?) plantée non pas sur ma cuisse, mais sur mon sein
droite, près de ma gorge, dont il ne reste plus de trace aujourd'hui qu'un
sentiment de suffocation...
Le jour
d’exécution, on pense autre chose, l'acier du ciel remonte du soir assoiffé et
la ciguë de la terre remonte à la surface pour te terrasser en haut, un dernier
avalement de fumé au coin de station de gas-oil, regard croisé avec les vrais
gens de voyage, dure besogne d'endurance.
Une dernier
apparition publique en tenu acceptable, rayonnant d'un vrai artifice de
hilarité au comptoir, pour décongeler les jeunes filles de grâce, tôt la
matinée d'hiver, enjamber les étages d'un victorieux et malsain sentiment de
délibération sans choix, un être en légèreté d'indifférence.
Recherche
désespérée d'un cachot pour le tabac et les autres luxuriances pour éviter tout
croisement angulaire avec une caméra de surveillance, visite des lieux de culte
et des morgues, sorties de secours sans encourir le danger de demande d'aide;
surtout pas! Un être bien organisé.
Se rappeler
enfin de ce vieux dicton que l'âme -notre âme- nous serait étrangère, dont nous
ne serions que le gardien ou le locataire, et se confier en gage pour
l'humanité à venir à l'haute autorité de la science et de ses apprentis
auxquels vous vous proposeriez comme l'objet d'étude.
19/05/2021
10/05/2021
Printemps de Personne
MORT ET
(Printemps de Personne)
Depuis les
fondations du monde, avant l'arrivée de l'homme, c'est peut-être le deuxième
printemps consécutif "pour
personne", Niemands Sprung,
autrement dit, for my own only; un
ressourcement à moi seul, private, eigen
und einsam, que j'ai bien mérité, quoiqu'un peu clandestinement.
Dieu Pan, en
panier, ne m'est pas venu heureusement à la visite; toujours gardé en coffre
de brodeuse Pénélope, et cela sans amertume; réfléchi sur le lac houleux de mon
travail de tisserand, j'en textualisa certaines sym-phonies pour prochaines
cérémonies, et ceci sans trop de halte.
Selon la volonté
insondable de la Mère-Déesse Isis, je vous avais volé -à mon insu- votre
printemps dont moi-aussi je m'étais privé dans une conflagration universelle
qui accompagna mon agonie saisonnière en secret, dans un cloisonnement, dont
vous avez du respecté à votre insu...
Dit-on qu'il y
aura une autre humanité, élue du divin, non je ne le crois, ni seule ni avec
appuie, cela est impossible, car le passage, soit en chute verticale soit en
ascendance est achevé, le spectacle s'en piétine d'une redondance inutile et
fastidieuse; sachons saluer le respectable.
Ma résurrection
fut lente, hésitante et incertaine, dérobé bien-sûr de tous vos regards, dans un
fleuve de sueur et de fièvre, dont les échos nocturnes semblaient aux
gémissements des bétails qui déposaient leurs âmes, mais sans cri de fureur,
sous les fumiers des saules pleureurs.
18/04/2021
Bir skandalon olarak Dâhiyâne Aşk
18
Nisan 2021
'İmza-evi'ne girmek,
veya bir skandalon
olarak Dâhiyâne Aşk
"Politik eylem için hangi araçlar seçilebilir?
Ben sanatı seçtim."
Joseph Beuys'a katılmakla birlikte, Murathan
Mungan'dan
"Bilir çünkü Doğu'da
her sevdâ bir isyân olduğunu..."
sarsıcı dizesini
de buraya koyuyorum. Kontrast olsun diye...
Love, amour, Liebe, aşk (aşık, maşûk, hâbib)... Bunlar
eşit derecede siyasî eylem alanı (praxis)
midir bilinmez, hepsinin illâ ki bir jenealojisi vardır. Lust, Geshmacht, plaisir, désir (assouvi ya da inassouvi);
ama "sevdâ" melankoli zemininde, bir paysage ile visage'ın
"solucan deliği", kara delik.
Bu konularda
birşeyler bilen Novalis, "ilk öpücük felsefîdir" buyurmuştur. İlk-ilk
öpücük siyasî bir karardır; özgür irade beyânıdır, en masum ve derin izler
bırakacak, kök salacak bir siyasî eylem alanıdır. Ardından şiir, dans, müzik ve
strateji, taktik, en çok da retorik gelir.
"Dünya
evine girmek" güzel bir deyimimizdir;şüphesiz evlilik aşt'tan fazlasını
talep eder, ve daha azını bulacaktır;ama yine de en siyasî karar anı'dır.
"İmza-evi'ne girmek deyimi yoktur; onu ben uydurdum. Bence siyasî açıdan
en felsefî olanı budur: İrâde devrinden fazlası: Fazla!
Ancak
yaralıların (çoğu zaman adı konulmamış, teşhis
edilemez sosyal yaradır bu) aşık olabileceği de unutulmamalıdır: kimse kimseye
durup dururken aşık olmaz; beğenebilir, sahip olmak veya denemek isteyebilir;ki
o aşk değildir;aşk imza devrinin henüz düşünülmemiş, dolayımsız hâlidir.
Aşık (henüz)
tarafı olmayan bağımsız (başka şeye bağımlı) gözlemci kişiler için, mesela
medenî ama tarihsel bir müessese olan "koca soyadı almak" bir irâde
devri gibi görülüp skandal konusu olur: ama aşk sadece bir skandalon, kopuş, sonuç, teslimiyettir; şâhid bulamazsa Tanrı'ya
yönelir.
Hayvanlarda
-kendini koruma içgüdüsü dışında- ölümlülük bilinci henüz yeterince
gelişmediğinden aşık olamazlar; ama bağlanırlar, tercih ederler, boyun eğerler,
bazen isyân edip oracıkta ölürler; insan aşkla beraber ölmeyi de öğrenmek
ister: Aşk ve Ölüm, insanın iki büyük icâdıdır.
Sırası gelmişken
şu dogmatizme de son vermek istiyorum: kul/insan yaradândan ötürü sevilmez; tam
tersi aşk bizi aşkınsallığa taşır veya aşkınsallık ihtiyacı doğurur (her aşk
kırık ve hüzünlü olduğundan onda sevdâ payı vardır); aşk bize
aşkınlığı, ego’dan sıyrılmayı,
bütünün parçası olmayı öğretir.
Aşk'ın sadece ego'dan değil de maşuk'tan da sıyrılma
vakti geldiğinde bu zor bir aşamadır; ama operasyonun mantığına kayıtlıdır:
orada politik eylem gerçekleşmiş ve başka bir merhaleye ulaşılmıştır (tersine
dönüş yoktur):aşk'ın ontolojik olarak çoğul olduğunu kavramak çok güçtür.
Aşk insana
mahsus ise, doğada yoktur, ama insan doğasına kayıtlıdır (tercih, düşünüm, dolayım,
merhâle, süreç, son'a göğüs germe; mümkünse çocukların dolayımı); yani sadece karşı cinse yönelmez: Sayısal olarak Tek, ontolojik olarak
çoğuldur; farklı yaralara denk geldiğinden cinsiyetsizdir.
Aşkınlığa ulaşma
kapısı olarak aşkın bir yolu yordamı ("outre
que la voie royale qu'est le cœur d'amant.e") olmadığı için, aşk da
tıpkı sanat gibi kuralsızdır: Doğa bazen maşuk aracılığıyla aşka ve aşık'a yeni
kurallar verir, ve biz buna Kant'ı parodie ederek: Dâhiyâne Aşk deriz.
Hâmiş : Hâliyle
kendisinden izin almadan ve ona akrostik de olsa bir gizli ileti gönderip
göndermediğimden emin olmak isteyen pek kıymetli nişânlım beni özelde neden
böyle bir metin kaleme aldığıma dâir sorgulamakta ve ben de onu "siz
müstesnâ bir ististâsınız" diyerek teskin etmekteyimdir.
*
Outre que la
voie royale qu'est le cœur de l'amant.e
Outré de
sensibleries qui m'empêchent de penser
En Chansônnades
des sonnets bifurqués de tellurique
Présence, et un
peu dans ses absences de délires
Chosifiant la
présence fuyante, et la vie de danse
Miroitée de
milles séquences!
Sédentaire en
ses noyades corsaires
En vidange de
luisance en Harpagon
Hexadécimal en
incandescence, en lièvre
Capturé des
nœuds somnambulesques
Des Safaradismes
en courbe d'entrecroisements
Caille de mon
effusion de sang, en sentinelle des vipères
Dans des viscérales
concomitances diurnes…
17/04/2021
Râfizî Tecrübe (bir re-make)
Râfizî Tecrübe’nin bir re-make’i
Addenta/ İlâve: Frolayn hemşire "Ben sadece
polisiye-cinayet romanları okurum dedi ; Ahmet Ümit mi ? dedim ; hayır
tanınmamış yabancı yazarlar. Ben de tanınmamış, yabancı bir cinayet romanı
yazarıyım…"
« Giriş:
''Edirnekapı surlarında iki şarapçı
yolumu kesti. Onlara, 'film çekmeye geldik, burada keşif yapıyorum ekibin bir parçasıyım ve Ayvansaray’ın
en güzel yalancısıyım alın size 50 ruble' dedim. Ama Tammuz sıcağında palto
giyen şarapçı çoktan bıçağını bıçağını çekmişti.
-dur yapma
agh!" » (osimadede)
*
I. Bölüm
Aylardan Tammuz
idi, kovamızı rakımızı buzumuzu biraz da ardımızda kalan huzurumuzu alıp piknik
yapmaya Ayvansaray surlarına gelmiştik; amacımız A. Ümit, T. Kiremitçi ve Perihan
Maiden ablayla Manet'nin "canlı tablo" performansının re-make'ini
yapmaktı; sonra paltolu iki adam belirdi.
Adamlardan biri
Tuna Kuş'a diğeri Kavala'ya benziyordu, genç yaşta çökmüşlerdi besbelli; biri
direk gelip yanımıza çöktü; havaya da ağır bir sidik ve leş kokusu; önce bizden
şarap için buz isteyecekler sandım; cebimde hep Yeltsin döneminden kalma bir 50
ruble bulundururdum; biri ayaktaydı.
Osi karanlık
maddenin başı çektiği film ekibi yolun aşağısında kamp kurmuş, bize canlı
performans için gizli kamera yerleştirmişti; üstü açık bir Bizans zindanında
korunakta gidiydik; Sarıyerli Maiden oldukça rahat, soyunmuş ve bize Ayuverda
yapıp sandık cinayetini anlatıyordu; o sırada,
adamlar yıkık
taş oyuktan içeri girince Maiden birden toparlandı; "canlı tablo"
Manet pozunu aldı, ve kameraya baktı; biraz çekinmişti, flaş patladı, ve adam
pis kokulu paltosunu çıplak omuzlarına koymak istedi; ben elimi uzattım, ve birden
anamorfoz belirdi, elinde bıçak tarzı bir kurukafa…
Ümit olanlara
ümitsizce bakıyor, Tuna da sessiz önüne bakıyordu; elim o an havada asılı
kaldı, biri boğazıma bıçak dayamış gibi kaskatı kesildim; Maiden cesurca aniden
kalktı ve adama bir tokat attı, adamın paltosu da düşünce çırılçıplak kaldı; bu
bir pusuydu, herşey kusursuzdu.
Râfizî tecrübeyi
bir zar atımıyla (Balta/zar) balkondan
düşme denemesi ile gerçekleştiren bir ergen misâli, saatler önceden kurgulanmış
sanki ecel çanları çalıyorken Maiden bir Bizans sarnıcında adamla boğuşurken
filme alınmanın güvencesiyle, diğer figüranların boğuşmayı ayırmasını nâfile
bekledik.
Ve sanki o
Tammuz'da tarih tekerrür etti, faytonlara bindirildik, bir tahterâvan ile Genç
Osman veya Cem Sultan zindanlarına sevk edildik; yaralarımızı pansuman için
polis adayı, şehit kızı bir Frolayn hemşire tahsis edildi bize; boyunduruk
altında istemediğimiz şeylere şahitlik ettik.
Yaralarımı
iyileştirmesi için yanına gittiğim Frolayn Bacı hemşireye re-make'ten sahneler
gösterip bu satırları başucumda okumasını istediğimde, gözleri dolu dolu olmuş
ve bütün rimelleri akmıştı; "siz bir cinayet romancısısınız, size tüm
kalbimle güveniyorum artık". Öptü ve gitti.
*
II. Bölüm
Hastabakıcı
kılığına girmiş kalın paltolu adam tekrar belirdi bir mektup verdi ve kolunun
altına sakladığı şarabından bir yudum çekti, uzaklaştı. Mektubu açtım, florasan
ışıklar gözümü alıyordu. Güçlükle okudum: ''Osi karanlık madde elimizde''
Bandajlarımı ve
damaryoluma bağlı bütün hortumları çektim göğüs kıllarıma eğreti tutturulan
elektrik kablolarını kopardım. Hemşir’e 'geri döneceğim, makyajını tazele'
notunu bırakıp, metrobüsle her şeyin başladığı noktaya gittim; yoldaşlara, Ayvansaray'a,
surlara, karanlıkta koşanlara…
Müfettiş Dilipak
ve antikacı Ş. Gürbüz ile Rafi’ye konum attım. 'Başım belada, Osi karanlık
madde de ellerinde' hava kararmak üzereydi, sis iyiden iyiye bastırmıştı. Şarap
şişelerinin arasında bir mikro kamera buldum. Görüntüler silinmişti ama ses kaydı
duruyordu: 'Yanlış yerdesin Suadiye tren garına gel !'
Birden anladım ki bu bir kumpastı. Tuna ve Ümit kıskıs
gülüşüyordu surların tepesinde. Kahkaha sesleri aklımı yararcasına saplanıyordu
kulaklarıma. Kameralı adamlar raylı sistem üzerinde koşuşturmaya başladı. Beylik
tabancamı çıkardım, karanlığa, raylara ve sis'e ateş açtım. Hâlâ kan
sızdırıyordum…
Tuna ve Ümit
sniperla vurmuştu beni. Hemen
hedef küçülttüm ve kendimi Hereke’ye
giden bir hendeğe attım. Yönetmen bağırıyor, daha doğrusu zırlıyordu: “daha
gerçekçi olun, damn; bu bir Bizans ayak oyunu!
Osi karanlık madde sislerin arasından belirdi
kameralara sağ eliyle el salladı sol eliyle beni hendekten çıkardı. Yönetmen bu
dostluk gösterisine köpürmüştü…
Osi karanlık madde role giremiyordu. Manet'in tablosu
yerine dev bir kılıç balığı üzerinde alev almış bir genç kızın (küçük Eros da olabilir)
portresini getirdiler. Osi’nin yüzü-gözü döndü; altıpatları çıkarıp Tuna ve
Ümit'e ümitsizce kurşun yağdırıyordu. Müfettiş Dilipak ve antikacı Ş. Gürbüz ve
Rafi desteğe geldiler, taraflar belirsiz oldu. Ama işte çatışma başlamıştı…
İçimizdeki bizanslıları püskürtmeyi başardık. Tuna ve
Ümit olay yerinden sağ kaçmayı başardı. Bazılarımız yaralıydı, ama yönetmen Râfizî
Rafi tüm bu müsâmerelere rağmen yaşamını yitirmişti. Olay (“canlı tablo”) taze
idi, reji hâlâ sözleşmenin üstüne ağıt yakıyordu. Yönetmen koltuğuna minik
Lenin geçirildi, kılıç balığı üstünde kamçısıyla
mükemmel bir iş çıkardı. Olaylar yatışınca hepimiz sırayla hemşireyle seviştik.
O da biz de çok ağladık.
16/04/2021
ANAMORPHOSİS
ANAMORPHOSİS
(Someone’s her own philosophy)
Did you have any tried for
"seeing" in meaningless any "free associated words to see what
happens"? Just for(giveness)...for a "finality without finality"
just for seeing-arrive, or for (understanding)a real fictional happening/being
of history of humanity? Just for curiosity...
“Çocukken Florance hastanesinin arkasında top
oynardık. Topumuz tellerden içeri kaçardı; güvenliği aşar sanki mahsene girmiş
gibi topu alır çıkardık. Bi de bekçi köpeği salarlardı üzerimize, akşam olur
uğultularla yıldızları takip edip eve dönerdik.” (Umut Özen)
Eski Jeremya (şimdi resmî adı "Yeni Vatan
J.") hastanesinden çıkmıştım, üzerimde pijamalarım ve terliklerim vardı, ağır
sayrıldım; Notre-Dame de Sion'un arka sokağına, Vatikan elçiliğine vardım
(Harbiye,1993); bir duvarda şu sloganı gördüm ve oradan hızla kaçtım:
"Sahurda Çan Çal!"
Oradan beni "La Paix"'ye (Lape) sevk
ettiler;15 günlük istirahat verdiler; bit pire uyuz araması ve hortumla
tazyikli su, akşam sabah yüksek voltaj; din'en nötr'düm, bahçede benim için
ağlayan Meryen Ana heykeliyle konuşurken gördü beni genç bahçevan; çok dayak
yedim; "Ste. Anne'a git!"
İyileşince viza başvurusunda bulunmak istedim, beni
Pasteur Hastanesine sevk ettiler [yıkıldı rezidans yaptılar]; müşfik bir masör
beni soydu, göğüs kafesime X-ışını verdi, bir etno-antropolog anüs çeperimi
inceledi; annemin kızlık soyadı soruldu (hiç bilmiyordum ana tarafını); "geç!"
Bir gün güllâbici odunlarıyla dövülürken ve sevilirken
Mazhar Osman geldi ziyaretime heyetiyle;"hâdi kalk hazırlan, sen gene
iyisin; Taşkasap'a taşıyacaklar seni bir gecede, Hol-bein-vâri olacak kafatasın,
imzanı anamorfozla atacaksın artık; seni Elçi tâyin ettik oraya Pr. Schreiber!"
« Mazhar!
heykeli dik’ilmiş hastanelere türlü türlü. Staja nereye gitsem ya Paix’da ya
Erenköy U-ruh sinirce, doktor emiceler 21. yüzyılda Elektirik ile şarj
ediyorlardı beyinleri. Sinirce hastanesinde doktor sinir’lenin’ce Descartes göz
kırpar, kalbe verilecek ceryan’ı kafaya verir. » (Umut Özen)
Cf. İzzet Yasar,
"Balta-zar", 1999, Y.K.Y. , p. 30 (Bonitzer -d'-après Lacan),
sur "Hol bein" et
"anamorphosis" comme signature (tableau d'"Ambassadors")...
![]() |
| Hol bein |
*
« Sanırım
64 senesi idi aylardan kışın Şubat’ı. ENS’de Molière oynanan salonda Lacan
sahnede. Elden ele bi kağıt dolaştırdı, sanırım Fransız horozu öttükten sonraki
vakitler bir Çarşamba sabahı idi. Islak puronun zararlı olmadığı yıllar. »
(Umut Özen)
Aylardan Eylül,
kışlardan 1984 idi (bkz. F. Guattari, l'Hivers
1984), iki elimde ağır Malatya tahta bavulları (Cevâhir tarzı), karnım
burnumda horoz'umla (Denizli eşrafından) Sorbonne'un loş koridorlarına
vardığımda beni Blaise ile René karşıladı, yükümü aldılar; sevk, kayıt
bürosuna!
Sonra hemen
Lutesia Bahçelerine götürdüler beni, Romus &Romulus heykeli altından süt
içtik, simit getirmiştim, yedik; heykeller uyudu, geç olmuştu, karınları toktu;
kıl çadırımı çıkardım, altıma yaydım, sirenler seslenene kadar kerrat cetveli, algoritma
ve gramer çalışıp flüt çaldım.
Kıtmîr katamaran
oldu, o benim Golem'im oldu, beni Montparnasse14'e götürdü; ürktüm, ama sadece
kovboy film çekim seti bu dediler; bir oda kiraladım (hepsi boş ve bedava idi),
Corsaire'ler ve Bask'lar bi de silahlı Beyaz Ruslar vardı; hiç korkmazdım ben
Kürdüm dedim, Cemiyete alındım. Ayaklarıma Fontainebleau kumu serpildi.
Bir gece evime
döndüğümde evim yıkılıyordu, Kıtmîr bana doğru ve eve doğru seğirtiyordu; ev
değil mahalle (Monparnasse mezârlık kesimi paftası) yıkılıyordu; ıslık çalarak
uzaklaştım; "14-18'den sonraki en büyük yıkım" dedi, bir dişsiz
kocakarı ve evine aldı: "Saint-Denis'ye git, kurtul!"
Dediği yere
gittim; Katedral simsiyahtı fabrika dumanından; her yer veba idi; insanlar
kaçışıyor, birbiriyle konuşmuyor, tahta panjurları açmıyor, sürekli bir enkaz
ve yıkımdan kendilerini koruyor, metro bağlantıları ve polislerden uzak duruyorlardı;
Kıtmîr, bitâp uyudu ve bir daha uyanmadı.
*
Evde bulamadığım
kitabı bugün hastanede buldum (Someone’s her own philosophy –Wolf ?) ;
genç yaşına rağmen aşırı makyajlı hemşirem kitapla ilgilendi ; biraz
bahsedince yüzü düştü : » Ben sadece polisiye-cinayet romanları
okurum dedi ; Ahmet Ümit mi ?dedim ; hayır tanınmamış yabancı
yazarlar ». Ben de tanınmamış, yabancı bir cinayet romanı yazarıyım…
*
"Togliatti'nin
[ve Papa'nın 'tanrıtanımaz katolik'
olduğundan] kısmak istediği sesi 16 yaşında bir (2?,3?,5?,10?...) serseri tarafından sonsuza
dek kesilmesinden az önce P. P. Pasolini Empirismo
Eretico'da (Expérience Hérétique)
toplanan yazılarını yazıyordu" -İzzet Yasar, "Balta-zar".
Yeni 'Aliquid'
okuyorum, bazen çok 'Sorge'(ç)
oluyorum; çünkü annem-babama soramayacağım, hatta kendime bile hiç sormadığım
soruların cevapları her ne hikmetse hep hazır önüme düşüyor. Böyle medyuma
aracı gerekmez; direk mesafe koyuyorum kendimle kendim arama; vesveseye
kapılmıyorum.
*
3 cm lik yukardaki
1980 tarihli paçavrayı 40 yıl nasıl sakladığımı ne siz sorun ne ben
cevaplayayım. Ama o desen üstüne kitaplar ("Oğullarını hep aynı seksiyona gönderirlermiş")
yazdım. Hayalimde hiç kaybolmadı; karantinada onu tekrar buldum çöplüğümde.
Bunu anlatamam ki sevgilime...
12/04/2021
HATIRÂTIM’DIR
28 Mart 2021
HATIRÂTIM’DIR.
Beni şimdiye kadar sadece üç kişi sevmişti (ben pek
sevmemiştim, açıkçası): "Ben", "Alt Ben", "Üst Ben".
Üçüyle de geçinemedik, ve yolları ayırdık; ama bu kısa evlilikten üç çocuğumuz
olduğu için hep bağlantıda kaldık; zaman zaman bir araya gelir haracı aramızda
bölüşürüz. Mutlu aile.
Geçen gün hastanede yoğun bir şekilde Sitare
Ağaoğlu'nu düşündüm [silinmez bir çocukluk anısı]; sonra,çok yıllar sonra onun
adasını, koyunu fotoğraflamış bir arkadaşım olmuştu; arkadaşlarımın
arkadaşlarının arkadaşlarım çıkması ne müthiş bir duygu; nefesi kesilir gibi
oluyor insan.
Sonra Rüyamda Hârun'u gördüm; gene kırk yıllık
arkadaşım (Melek yüzlü Şeytan); "Ran" şiiri oradan gelir, el altından
kendisine gönderilmiştir (muhtemelen by Ufuk Üsterman in Paris); olay Hisar
Kahve'de vûku bulmuştur; sonra bir Avusturyalı araştırmacı kadının evinde son
rüyâya yatırılmışızdır.
Aslında şiir biraz saçmaydı ("Bej Tömbeki", kırılma
şiiri de saçmaydı); "ran Hârun hâ ran..." şeklinde başlıyordu, ama
besbelli üzerinde etkili olmuştu. Bir daha hiç görüşmedik. On yıllar sonra, alakasız bir yerde, müşkül,
bekliyor; "sizle tanışmış olabilir miyiz?" dedim: "Ben
şiirinizim!"
Bir gün büyük zorluklarla ("Ben Gemisi") ama neş'e ve umutla
bir ülkeye gittim; ülke de insanları da güzeldi; her şey normal gibiydi;
birden, ama yavaşça, dehşetle fark ettim ki -retoriksiz- bu ülkede insanlar
aşka inanmıyorlardı: Kelime vardı, Şey
yoktu. Ne yapacağımı şaşırdımdı.
Bir gün (herkese nâsip olmaz) bir Prima Donna ile
tanıştım (tanıştırılmadık); gene tanıyamıyorum ama gözlerimi de alamıyorum;
sonunda dayanamadım, önünde diz çöktüm. Kadın dedi ki benim sadece tek şarkım
var o da "Sessiz Gemi", beni zor ayırdılar: O zaman ‘dil-evi’ne
girdim: Serra Yılmaz.
Sonra Gezi olmuş, sol sinmiş, liselilere kalmış
meydan, akademi korku içinde (tweet patlamış); ben şiir, piyano çalıyorum;
arada da dostum Enis Emre'ye (başka kimse yok daha tanıdık tweeter'da) 146
karakterlik rubâiler yazıyorum ve şahsına gönderiyorum: Engelledi, arkadaşlığı
kesti.
Şu yazıyı Thôt tanrısı icat etmeseydi, kesin gene ben
icât edecektim ("harfleri ben icât ettim" demiştim size), kelimeleri
de açıklamıştım. Şimdi ise, çocuk yapacağız artık nişanlımla; çünkü yazıyla
ikâmeyle olmadığını anladık, direk Bezeugung'un
'zeugen'inden devam edeceğiz biz.
Velâkin solculuğun cehâletini anlatmaya kelimeler
yetmez: güpur dantelli bir akademisyen ve Ender'le "Merdivenler"de
içiyoruz (tabiî ki mekânları, dekorları, atmosferleri sezdirmeden hep ben
ayarlarım): Kız demez mi karşıdaki orman ne: Topkapı Sarayı, Gülhâne! O zaman
kaçtım ortamdan.
Kafası çalışan bir istisna vardı: Birol (büyük
Kıvılcımlı, önderlik); şimdi buna Gezi'de nerdeydin diye sorsan gezideydim,
seyahatte yakalandım der. Ama çocuk benle Langa yapmış, Kadırga yapmış,
karanlığı da Aydınlığı da görmüş, Şark hizmetini Şark'ta tamamlamış, memleket
evlâdıdır.
Bir gün şahsına (vûkudan on yıl sonra) 365 sayfalık
roman yazdığım şahsı tesadüfen (bambaşka bir şehirde -onun şehriymiş meğerse)
sokakta bir gece yarısı gördüm; gene birbirimize kenetlendik -arada 5 metre
mesafe- ne o ileri gidebiliyor, ne ben ordularımı geri çekebiliyorum: Tanıyamadım.
Ve ben bunu tamamen unutmuşum; o ise gayet net
hatırlıyor; bu ikinci karşılaşmayı tamamen silmişim; ilkinin idealitesi içinde
akmışım aylarca, capcanlı yapmışım, egzotik ortamlarda dolaştırmışım: Sonra
müşkül ve yalvararak telini bulmuşum, pat yüzüme vuruyor: "Sen beni
tanımadın bile!"
Bunca günâhtan sonra, Büyük Kapatılmam öncesi bir
panik atak esnasında kendime Suriyeli bir cellât tutmuşum, dil bilmediği için
pazarlık kolay oldu; parasını peşin ödedim, ama yufka yürekli çıktı; beslendi
ve beni öldürmeyi unutarak paramı çalıp kaçtı; helâl dedim, ve kapatıldım.
Ben sadece birkaç kitap okurum, okursam da yutarım (Ezekiel); bir gün Mikelangelo'nun
"üçlükleri"ni çevirdim (Hayalet
Gemi), ve onu "disciple" Ali Semizoğlu'na okudum (rahmetli);
("Çarçabuk ölmezsem eğer, bittim demektir" dizesi); adam
"çarçabuk" öldü. Tanıyamadım bile
yüzünü...
Ali m'a dit que: Ali ne m'a rien dit. Je parle, je
parle et j'étouffes... Bir gün Hollandalı bir kadının
sekreteri oldum; ucuz kırtasiye, getir-götür işleri, akşamları dans ederdik
köprü üstlerinde, tomarla kumaşları aşağı sarkıtırdık, sirenler çalardı: Kadın
her şeyime el koydu: Polaroid.
Cathy Hemmer,
Collectionneuse d'objects susceptibles d'art (postbus 11309, 1001 GH,
Amsterdam)
Şaka değil; önce
Agnès Ka diye bir hanımla tanıştırıldım, o da beni çocukluk arkadaşı Claude
Igrek hanımla tanıştırdı; sonra Zeta Jones geldi, bana sen ne Alfa erkeksin
dedi, güldük o an; ama olanların farkına geç vardım. Alfabeyi silmişim
gençliğimde, kelime-i dinme acılarım, Sen.
Sosyal medyada
vakâ-ı adiyedendir; ama ya gerçek, reel bir arkadaşınızın sizi, şiirimsi bir
yazışmada veya alıntılamada, bir gönderi veya iletide "Ahîr Zamanlar" şiirimsi dizenizi
paylaştığınız için sizi kadın düşmanı ilan etmesi: ha Odette Saban? Kanserim
deyince: "Ee nolmuş kızım da…"
Güvenli olmayan
bir siteden yüksek miktarda şiir hizmeti almak için databazımı onlara
açtığımdan bütün tweetlerime el kondu ve dünya kelime-i dimne piyasasına
sunuldu; tüzel varlığıma son verildi, imzâm geçersizdir hâkim bey; masumiyet
kârinesinden yararlanmak ve bu dünyada dolanmak talebim.
19/05/2020
Poématiser avec Paul
Lui
Je suis désolé d’apprendre ce par quoi vous êtes passé, et rassuré que vous alliez mieux.
J’entends dans ce que vous dîtes la traversée des périls de l’expérience qui éclate en une multitude
Impossible à embrasser et à rassembler, mais un brassage de chimiotes comme vous le dîtes subtilement,
Des lièvres qui se débandent de tous côtés, sans direction, privés de chemins, mais dans la surprise la plus périlleuse
De ce qui ne peut peut-être même plus être compté comme devant arriver.
Ne plus devoir arriver, venir sans devoir, dé-domestiqué, selon votre mot, ni domus ni dominus, rien de final plutôt,
Rien qui se doive d’arriver, rien à quoi je me doive, aucun dû qui impliquerait quelque devoir
Vous vous êtes bien tenu, dîtes-vous, dans la rechute et l’auto-greffe de l’essence, une recharge d’essence, un rappel de vaccin,
La répétition de l’immunité, et vous voilà la main ouverte les dés retournés à la page dans la pulvérisation des mots et des langues que vous affectionnez
Moi
merci, ami, infiniment in-fine
logos nettoie tout
nous nous baignâmes dans l'élément de la parole
hélas, reposés seulement sans l'ombre exorbitants des lettres chinoises
et dans l'extrême mollesse de paix des signes arabes
tellement accueillant
même dans l'intraductibilité des signes des nations des frères et des sœurs
Sarah ne doit plus se compter la mère lithographique
que les mono, duo, trio-syllabiques nous aident de leurs géométries acoustiques...
Lui
L’ami,
Merci de m’envoyer ce “merci, ami infiniment” finalement in-fini
À la fin sans fin et sans fin à la fin d’une fin qui s’infinitise s’éternise final infime
Comme un mot, le mot et le mal que propage le mot, la providence de sa provenance
Lithiumogramme du repos mollesse qui ne s’en laisse pas compter mais qui ne laisse pas de surprendre
Drôle d’intraductibilité qui semble dire l’impossibilité de traduire quand toute compulsion métalinguistique nous fait mourir de rire
L’intraductibilité est la seule chance de traduire, de faire descendre le mot de la rive à l’aléa de l’océan
Coursives arabes entre les ponts des steamers cliquetis des ternes typographies qui frappent et marquent
Géométries de l’être angles de la vérité rêves d’un fleuve
A l’ombre des lettres fleurit l’œil impavide de qui entend la promesse de ce désert
où erre quelque dieu devisant avec Œdipe
Moi 8-06-2020
13/05/2020
Yonca Bahar Kayıp
| foto:Mustafa Demiray Gerdeğe giremeden baba evine geri gönderilen gelin başı zira damat ve arkadaşları cephede bir pusuda öldürüldü evlilik hakkı seneye bâki kalmak üzere bir sonraki kuşaktan yenmeye başlanabilinir zira toprak aynı toprak, çaprazlama aynı çaprazlama vardır birdir düşmez Fibonnaci |



